Dana Gordon
1944
(USA)
AMERICAN
Dana Gordon jest amerykańskim malarzem abstrakcyjnym, którego pełne energii prace od dziesięcioleci bezpośrednio eksplorują potencjał znakowania i linii do tworzenia znaczeniowo nasyconego koloru, kształtu i przestrzeni. W ostatnich latach coraz bardziej przesuwał swoją linię w kierunku ekspresyjnych możliwości płynnej kaligrafii. Dla Gordona „malarstwo abstrakcyjne może w pełni wyrażać ludzką naturę i doświadczenie — poprzez znaczenie, uczucie i piękno w formie wizualnej.”
Jako artysta multidyscyplinarny, Gordon pisał także o sztuce, projektował scenografie do opery i tańca, a w latach 1968-78 tworzył filmy awangardowe oraz obrazy.
Mieszka i pracuje w Nowym Jorku.
Edukacja
Gordon urodził się w Bostonie w 1944 roku i dorastał w Chicago. Swoją karierę artystyczną spędził w Nowym Jorku od 1967 roku, z wyjątkiem lat 70., kiedy to wykładał na uniwersytetach w Michigan, Massachusetts i Wisconsin oraz w Honolulu Museum of Art.
Artysta uzyskał tytuł licencjata sztuki na Brown University w 1966 roku oraz tytuł magistra sztuki na Hunter College w 1969 roku. Pracował jako asystent artystów Tony Smitha i George Sugarmana w ich pracowniach pod koniec lat 600[i]
W latach 1966-67 Gordon studiował fotografię u Aarona Siskinda w ID w Chicago. Oprócz malarstwa Gordon tworzył również awangardowe filmy w latach 1967-78, pokazywane na solowych wystawach w Museum of Modern Art oraz muzeach filmowych na całym świecie. Pisanie Gordona o sztuce (szczególnie o Camille Pissarro) ukazało się w Commentary Magazine, Wall Street Journal [ii], New York Sun, Jerusalem Post oraz Painter’s Table [iii]. Gordon był jednym z założycieli Painting Center w Nowym Jorku w 1993 roku [iv]. Jego obrazy można zobaczyć na stronie danagordon.net.
Jako dziecko artysta był bardzo blisko związany ze swoim dziadkiem ze strony matki, który był uczonym talmudycznym i w którym młody Gordon odnalazł kochającą duchowość. Gordon przeprowadził się z rodziną do Chicago, gdy miał zaledwie pięć lat. Jego matka wprowadziła go w świat impresjonistycznych i postimpresjonistycznych obrazów w Art Institute of Chicago, podczas gdy jego ojciec, naukowiec i pianista, zapoznał go z muzyką klasyczną i jazzem. Dorastając z świadomością niesamowitych budynków miasta, Gordon był kuszony, by zostać architektem.
Dana Gordon malował jako dziecko i uczęszczał na kursy w Art Institute of Chicago. Chociaż jego rodzice wspierali jego zainteresowanie sztuką przez całe dzieciństwo, gdy zdecydował się podczas studiów zostać artystą, całkowicie się temu sprzeciwili, ale on nie zmienił swojej decyzji.
Technika
Na początku swojej kariery Gordon przez około dziesięć lat tworzył trójwymiarowe, ukształtowane płótna. Jednak w połowie lat 70. XX wieku „zaczął od nowa” (jak to określa), ponownie eksplorując malarstwo bezpośrednio od jego najbardziej podstawowych elementów, używając znakowania i linii jako głównego środka wyrazu lub punktu wejścia.
Rezultaty, z serii na serię, czasem skłaniały się bardziej ku liniowości, innym razem ku skupiskom znaków, a jeszcze innym ku kształtom, które zostały wyznaczone. Jakości linii i kaligrafii różniły się w całym zakresie, od nieskończenie cienkich linii ołówka (krawędzie kształtów) po bardzo szerokie pociągnięcia pędzla, na tyle szerokie, że same stanowiły kształty....
W swoich obrazach z lat 2010-2014 linia stała się krawędzią kształtów, zapewniając wyraźne obszary do pełnej ekspresji koloru. Gordon myśli też o pojedynczych kształtach, przylegających kształtach i skupiskach kształtów jako o małych obrazach samych w sobie, w ramach większego obrazu.
W swojej praktyce artysta nie używa kolorów ziemi ani czerni, lecz tylko kolorów spektralnych tworzących wyraźne, konkretne i silne dzieła sztuki. Zapytany o swoje podejście do koloru, Gordon powiedział: „Malarz potrzebuje czystego koloru tak jak kompozytor potrzebuje czystych, precyzyjnych tonów.”
Inspiracja
Zapytany o swoje inspiracje, artysta powiedział: „Inspirują mnie wszystkie moje doświadczenia i obserwacje, ludzie, miasta, krajobrazy i sztuka, aby tworzyć abstrakcyjne obrazy tak pełne, bogate, kompletne i znaczące jak wielkie mistrzowskie obrazy przeszłości. Chcę, aby moja sztuka wywoływała głębokie uczucia i myśli, a także przyjemność i radość. W istocie zadaje i odpowiada na dwa pytania: jak to jest być żywym i czym jest sztuka.”...
Dana Gordon był zanurzony w środowisku artystycznym w młodości, odwiedzając wiele razy Art Institute of Chicago. Jednak wczesne olśnienie, które pozwoliło mu zrozumieć kreatywność, wyłoniło się z klubów jazzowych odwiedzanych w jego nastoletnich latach: słuchanie i oglądanie improwizacji Milesa Davisa i Johna Coltrane'a było, jak mówi Gordon, „byciem wewnątrz twórczego myślenia artystycznych geniuszy w czasie rzeczywistym, podczas gdy to robili.”
Mieszkając w centrum Manhattanu pod koniec lat 60., Gordon był otoczony skoncentrowanym i bardzo żywym światem sztuki. Podczas studiów z malarstwa i rzeźby na Hunter College jego nauczycielami byli tacy artyści jak Tony Smith, George Sugarman, Ad Reinhardt, oraz Ralph Humphrey, między innymi.
Dana była przyciągana i inspirowana ich praktyką, ponieważ stanowiła przykład całkowitej powagi i oddania sztuce, a także najwyższego poziomu osiągnięć artystycznych. Jednocześnie zaprzyjaźnił się z malarką Alice Neel, równie poważną i utalentowaną artystką o nieco innym spojrzeniu na sztukę i świat sztuki.
Pracował w MoMA przez około rok, gdzie mógł dokładnie badać niektóre z najważniejszych dzieł sztuki nowoczesnej. Później Gordon pracował w Honolulu Museum of Art, gdzie studiował kolekcję chińskiego pejzażu i malarstwa zen.
Kompozycje Dana Gordona przywołują nieco Orfizm Kubizm i są kalejdoskopowe oraz kontemplacyjne. Podczas malowania Gordon interesuje się wizualną rozmową między kolorami, kształtami i liniami.
To rozumienie sztuki znajduje się nie tylko w jego obrazach, ale także w esejach, które pisał dla różnych publikacji o jednym ze swoich inspiracji, artyście Camille Pissarro.
O Pissarro Gordon napisał w Wall Street Journal w 2007 roku: "Pissarro jest powszechnie znany jako pierwszy impresjonista. Ale za swojego życia był znany z czegoś więcej. Był w istocie pierwszym artystą abstrakcyjnym. Pokazał, że podstawowe cechy malarstwa — kolory, pociągnięcia pędzla, materialność, linie, kształty, kompozycja — mają własne znaczenie i przekształcił farbę w czystą wizualną poezję."
Oświadczenie artysty
"Za każdym razem, gdy zaczyna się pracę nad obrazem, staje się przed egzystencjalnymi pytaniami, co ostatecznie sprawia, że warto na niego patrzeć i go tworzyć. Zazwyczaj staram się pozwolić, by wszystko, czego doświadczyłem, wpłynęło na moje malarstwo. A potem pozwalam, by proces sam się ułożył. Proces jest jak rozmowa (często kłótnia) z obrazem i jest zarówno mentalny, jak i fizyczny.
Malarstwo to wszechstronny i otwarty język wizualny intelektualnego, psychologicznego i emocjonalnego wyrazu. (Jego istota jest naprawdę wizualna, nie ma nic wspólnego z narracją, literaturą, akademizmem, teorią czy polityką.)
Historycznie abstrakcja wywodzi się ze wszystkich form sztuki, ale zasadniczo jest ich podstawą. Abstrakcyjna forma obejmuje nasze postrzeganie natury i występuje we wszystkich jej przejawach.
Istotne cytaty
James Panero, redaktor naczelny New Criterion, od lat recenzuje wystawy Gordona i mówi o jego pracy:
“Dana Gordon pracuje nad szczególną abstrakcyjną konstrukcją, która umieszcza formę kolorystyczną w siatce. Podczas gdy wielu artystów maluje szeroko, Gordon maluje głęboko. Był wyjątkowo oddany zrozumieniu możliwości tego konkretnego idiomu. Stopniowa ewolucja jego pracy stała się sama w sobie projektem artystycznym. Znam niewielu artystów, którzy tak uważnie badają podstawowe elementy oleju na płótnie (…) Zamiast wyczerpać prosty język, Gordon pokazał, jak kilka podstawowych elementów może nas zafascynować kalejdoskopem wizualnych wrażeń.”
- Westbeth Gallery w Greenwich Village w Nowym Jorku zaprosiła Gordona do retrospektywy 50 lat w marcu 2019 roku, galeria napisała, "Po kilku indywidualnych wystawach Gordona w ostatnich latach w Nowym Jorku i Paryżu uznaliśmy, że to odpowiedni moment, by opowiedzieć pełniejszą historię."
- James Panero, krytyk sztuki i redaktor naczelny The New Criterion, ogłosił wystawę w Westbeth.[v]
- We wrześniu 2018 roku prace Gordona zostały pokazane w Galerie Metanoia w Paryżu, o czym David Cohen, redaktor Art Critical, napisał "Szczęśliwy Paryż!" [vi] [vii]
- "MJ Bono, kolekcjoner, napisał o pracach Gordona: "kiedy zobaczyłem twoją ostatnią wystawę w Westbeth, przyjrzałem się twoim różnym seriom i pomyślałem, że oto artysta, który dokładnie zbadał wszystkie możliwości dla siebie i nie bał się przejść dalej, by spróbować różnych wyzwań. Mam nadzieję, że wszyscy musimy tak robić."
Znaczące wyróżnienia
Jest laureatem kilku grantów i stypendiów, w tym Pollock-Krasner Foundation, Edward Albee Foundation, Wisconsin Arts Board oraz innych. W 1980 roku otrzymał grant od Change, Inc., fundacji Roberta Rauschenberga.
Wystawy
Krytycznie uznane abstrakcyjne obrazy Dana Gordona były prezentowane na wielu indywidualnych wystawach od lat 70. XX wieku.
W marcu 2019 roku został zaproszony do zorganizowania retrospektywy 50 lat twórczości, prezentującej 40 obrazów, w prowadzonej przez artystów Westbeth Gallery w Greenwich Village w Nowym Jorku.
We wrześniu 2018 roku prace Gordona zostały pokazane w Galerie Metanoia w Paryżu....
Przed tym Gordon miał indywidualne wystawy swoich obrazów w Sideshow Gallery, (2017[viii], 2013[ix]), w Andre Zarre Gallery (1997, 2014[x]), w Painting Center (1994), 55 Mercer Gallery (1993, 1994) oraz Ericson Gallery (1982) w Nowym Jorku, El Camino Real w Boca Raton (2003) oraz Adelphi University (1995), między innymi miejscach[xi]. Jego obrazy były także prezentowane na wielu wystawach zbiorowych, między innymi w galeriach Paolo Baldacci, Peder Bonnier, Charles Cowles, Kouros, Janet Kurnatowski, Ledis Flam, Sideshow, Blondie's oraz PS122.
Kolekcje
Prace Gordona znajdują się w kolekcjach publicznych i prywatnych zarówno w kraju, jak i za granicą, w tym w Brooklyn Museum of Art, Philip Morris Corp oraz American College of Greece.
Galerie
Andre Zarre Gallery, NYC, NY
Sideshow Gallery, Brooklyn, NY
Komentarze krytyczne
David Cohen, Art Critical, na FB, 2018: Szczęśliwy Paryż.
James Panero, Painters' Table, 2017: Łączy intuicję malarską ze świadomością filozoficzną.... Gordon jest jednym z tych twórczych oryginałów....
Ann Saul, Delicious Line, 2017: Te potężne obrazy nie są dla osób o słabym sercu.
James Panero, New Criterion, 2014: Podczas gdy wielu artystów maluje szeroko, Gordon maluje głęboko.... Gordon wie „co tylko malarstwo potrafi zrobić.”
Grace Glueck, New York Times, 1997: … bardzo żywe widowisko dla oczu.
Hilton Kramer, Artforum, 1995: ...wśród artystów, których uwzględniłbym na Whitney Biennial.
Jonas Mekas, list, 1995: To, co moja krótka wizyta w twoim studio zrobiła, to przywróciła moją wiarę w sztukę.[xii]
Helen Harrison, New York Times, 1994: ...piękne obrazy, pełne kontrolowanej żywiołowości starannie zaaranżowanego spektaklu.
Valentin Tatransky, katalog, 1992: Patrz na jego obrazy raz za razem.
John Russell, NY Times, 1987: ...warto ich poszukać…malarz, którego warto zobaczyć więcej.
Linda Gross, L.A.Times, 1978: ... dla purystów i pionierów w poszukiwaniu nowych percepcji.
Dana Gordon w Paryżu – Nowa Abstrakcyjna Malarstwo z Nowego Jorku
Dana Gordon – jego elegancka, pełna mocy nowa praca pięknie współgra z wyrafinowanym otoczeniem paryskiej Galerie Metanoia, przy rue Quincampoix w dzielnicy Beaubourg. „Szczęśliwy Paryż” to odpowi...
Czytaj dalej
Dlaczego obrazy sztuki abstrakcyjnej sprawiają, że czujemy się tak dobrze?
Kiedy patrzysz na obrazy sztuki abstrakcyjnej, jakie uczucia w tobie wywołują? Czy zauważasz, że wywołują w tobie silną, emocjonalną reakcję? Czy sztuka abstrakcyjna sprawia, że czujesz się szczęś...
Czytaj dalej
