Macha Poynder
1962
(FRANCE)
FRENCH
Macha Poynder to urodzona w Rosji, mieszkająca w Paryżu artystka, której interdyscyplinarna twórczość czerpie inspirację z filozofii i zasad estetycznych ekspresjonizmu abstrakcyjnego.
Edukacja
Poynder osiadła na stałe w Paryżu w 1982 roku. Od tego czasu, równolegle z nauką w École Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu, studiowała w École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs, gdzie została przyjęta bezpośrednio na trzeci rok; uczelnię tę ukończyła w 1986 roku.
Technika
Choć Poynder tworzy w różnych mediach, w tym w malarstwie, rysunku, fotografii, filmie oraz instalacjach i performansach opartych na świetle (wraz z nocnymi obrazami), malarstwo i rysunek zawsze pozostawały centrum jej praktyki artystycznej.
Jej podejście kładzie nacisk na gest, linię, kolor i przestrzeń, a także na relację między strukturą a dekonstrukcją. Nadanie samemu malarstwu centralnej roli jest dla jej twórczości niezbędne.
Pracuje na wielu poziomach, łącząc momenty ruchu z momentami bezruchu, by tworzyć dzieła definiowane przez złożoność, głębię i wibrację; przede wszystkim muszą one oddychać i sprawiać wrażenie żywych.
Jej płótna łączą pozorną aurę chaosu i nonszalancji z rygorystyczną strukturą; są efektem celowego działania ręki doskonalonej przez dziesięciolecia praktyki.
Inspiracje
Poynder często porównuje proces malowania do tworzenia muzyki. Postrzega kolory jako dźwięki, które mogą tworzyć wizualne odpowiedniki akordów i pejzaży dźwiękowych, gdy współistnieją w jednej kompozycji. „Kolory muszą wybrzmieć” — mówi.
Kiedy po raz pierwszy zetknęła się z twórczością ekspresjonistów abstrakcyjnych — szczególnie podczas licznych pobytów w Nowym Jorku w latach 90. — odnalazła w nich rodzinę, grupę pokrewnych dusz.
Ponadto opisuje malowanie jako formę tańca, a jej linie zapisują trajektorie zarówno ciała, jak i umysłu. Dla Poynder malarstwo jest innym sposobem myślenia, samodzielnym trybem myśli.
Przede wszystkim kieruje nią potrzeba oduczania się, dążenie do zapomnienia i uwolnienia się od reguł, do wycofania się tak daleko, jak to możliwe, i pozwolenia, by obraz wypłynął z własnego źródła.
Oświadczenie artystki
„Docieram do punktu — progu — w którym wiedza gromadzona przez dziesięciolecia może wreszcie zacząć się wymykać; mogę w końcu poczuć, jak ustępuje ciężar jej kontroli i dominacji. Przekształca się ona w czystą, bezpośrednią percepcję. Nieznane i nieskończone mogą wpłynąć w przestrzeń, która w ten sposób staje się wolna. To rozszerzenie percepcji poszerza pole widzenia, powiększając tym samym terytorium malarstwa — które z kolei oddziałuje na percepcję. I tak to trwa, niczym niekończąca się spirala. Malarstwo jest jednym ze sposobów przedostania się poza to, co znane — poza granice, które umysł nakłada sam na siebie. Płótno, papier i powierzchnia służą jako bramy (albo wyjścia?), w których to, co widzialne, i to, co niewidzialne, stykają się i łączą, a niewidzialne ujawnia się, choćby na krótką chwilę.”
Wystawy
Poynder wystawiała na całym świecie. Wśród jej ostatnich wystaw indywidualnych znalazły się ekspozycje w Buci Gallery w Paryżu, T1 + 2 Gallery w Londynie oraz Modernism w San Francisco.
Kolekcje
Jej prace znajdują się w stałych kolekcjach Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris, Centre Georges Pompidou w Paryżu, Fine Arts Museums of San Francisco, New York Public Library oraz Rijksmuseum, między innymi.
Galerie
Art Way, Paryż
Modernism Inc., San Francisco
Sekret tworzenia idealnego rysunku pastelowego
Pastel to wszechstronne słowo. Może być rzeczownikiem, gdy odnosi się do pastelu, ogólnego określenia rysunku pastelowego lub obrazu pastelowego. Może być także czasownikiem, jak w wyrażeniu „malo...
Czytaj dalej
Wibracja i energia w obrazach Joana Mitchella
Kiedy patrzymy na obraz Joan Mitchell, widzimy obraz wolności. Widzimy namacalny wyraz porzucenia. Mitchell podchodziła do aktu malowania z miejsca całkowitej swobody, bez planu czy ostatecznego z...
Czytaj dalej
