Przełomowe abstrakcyjne artystki na wystawie w Londynie

Każdy, kto interesuje się tematem abstrakcyjnych artystek, musi spróbować wybrać się do Londynu w ciągu najbliższego miesiąca. Wystawa Surface Work, odbywająca się równocześnie w Victoria Miro Mayfair oraz Victoria Miro Wharf Road, prezentuje prace 56 różnych abstrakcyjnych artystek aktywnych na przestrzeni ostatnich 100 lat. Najwcześniejszy obraz na wystawie pochodzi z 1918 roku, a najnowsze dzieła powstały w 2018 roku, kilka specjalnie na tę ekspozycję. Prawdopodobnie, niezależnie od tego, jak dobrze znasz historię sztuki ostatniego stulecia, trudno byłoby Ci wymienić z pamięci 56 abstrakcyjnych artystek. Możesz mieć nawet trudności z wymienieniem 56 artystek w ogóle — tak niestety świat sztuki często umniejsza osiągnięcia kobiet. Ta wystawa stanowi ważny krok w kierunku naprawienia tego błędu i jest prawdziwym objawieniem. Obejmuje spektakularny zakres estetycznych propozycji, zaskakująco wiele z nich jest świeżych i współczesnych, mimo że niektóre pochodzą sprzed niemal wieku. Kuratorzy podjęli także wysiłek, by w przypadku kilku bardziej znanych artystek wybrać prace niebędące ich najbardziej ikonicznymi dziełami, oferując nowe spojrzenie na kariery dobrze znanych ulubienic. Przykładem jest gesturalny obraz abstrakcyjny Helen Frankenthaler, który powstał przed jej techniką Soak Stain; innym jest kolaż na płótnie autorstwa Lee Krasner, reprezentujący przełomowy okres w jej twórczości, gdy niszczyła i ponownie wykorzystywała wcześniejsze prace. Surface Work jest prezentowana w Victoria Miro Mayfair do 16 czerwca oraz w Victoria Miro Wharf Road do 19 maja 2018 roku. Choć w tym artykule nie ma miejsca, by omówić kariery każdej artystki z tej monumentalnej wystawy, oto przegląd niektórych z prezentowanych artystek, o których być może wcześniej nie słyszałeś.

Betty Blayton (1937 – 2016)

Twórczyni tego, co nazwała „Duchowym impresjonizmem”, Betty Blayton była jedną z założycielek Studio Museum of Harlem. Jej abstrakcyjne obrazy mają pryzmatyczny, niemal kalejdoskopowy efekt, gdy formalne elementy koloru i formy łączą fragmentaryczne światy w spójne chwile w przestrzeni i czasie.

Betty Blayton - Hard Edge # 3 - Intermezzo, 1969, olej na płótnie, 102,2 x 102,2 cm, 40 1/4 x 40 1/4 cala. © Betty Blayton-Taylor Lifetime Trust. Za zgodą kuratorów Betty Blayton-Taylor Lifetime Trust. Prezentowane w Victoria Miro Mayfair

Suzanne Blank Redstone (ur. 1945)

Architektoniczne kompozycje Suzanne Blank Redstone przypominają widoki z lotu ptaka na geometryczny, zbudowany świat. Jednak ich subtelne przesunięcia przestrzeni zakłócają to odczytanie, gdyż oko zastanawia się, gdzie jest góra. Przestrzeń staje się treścią tych mistrzowsko subtelnych dzieł.

Prunella Clough (1999 – 1999)

Wpływowa artystka w swojej ojczyźnie, Wielkiej Brytanii, Prunella Clough pozostaje w dużej mierze nieznana na reszcie świata. Była pionierką znanego typu miejskiej abstrakcji, w której faktury i kształty nowoczesnego przemysłowego życia miejskiego są redukowane do precyzyjnych kompozycji, zapraszających do refleksji nad codziennym środowiskiem wizualnym.

Ilse D'Hollander (1968 – 1997)

Ta belgijska malarka odebrała sobie życie w wieku 29 lat, pozostawiając po sobie pokaźny dorobek, z którego większość nie była wystawiana za jej życia. Jej ekspresyjne pociągnięcia pędzla i żywiołowe użycie malarskich faktur nadają jej obrazom fizyczność, czyniąc je prostą przyjemnością do obcowania.

Mira Schendel (1919 – 1988)

Współczesna Lygii Clark, Mira Schendel urodziła się w Europie, ale uciekła do Ameryki Południowej po prześladowaniach z powodu żydowskiego pochodzenia w okresie przed II wojną światową. Stworzyła tysiące prac na papierze, a także eksplorowała rzeźbę i malarstwo, starając się wyrazić fenomenologiczną istotę bytu i nicości.

Adriana Varejão (ur. 1964)

Ta brazylijska artystka tworzy zarówno prace figuratywne, jak i abstrakcyjne, stosując różnorodne techniki. Jej obraz na wystawie Surface Work reprezentuje styl, który rozwinęła, łącząc farbę olejną i tynk na płótnie, co daje hipnotyzujący efekt spękań.

Adriana Varejão - Azulejão (Księżyc), 2018, olej i tynk na płótnie, 180 x 180 cm. Fotografia: Jaime Acioli. © artystka, za zgodą Victoria Miro, Londyn / Wenecja

Angela De La Cruz (ur. 1965)

Ta hiszpańska artystka przenosi ideę monochromatycznego obrazu w ekscytującą sferę konceptualną, wyginając ramy płótna lub rezygnując z nich całkowicie. Jej całkowicie białe płótno na wystawie Surface Work jest nieoprawione i zwisa ze ściany niczym ręcznik.

Sandra Blow (1925 – 2006)

Mistrzyni koloru, Sandra Blow stworzyła ogromny dorobek heroicznych obrazów w trakcie swojej długiej i owocnej kariery. Nigdy nie przywiązywała się do jednego stylu kompozycyjnego, lecz mimo to wypracowała natychmiast rozpoznawalny język wizualny dzięki unikalnemu użyciu linii i kształtu oraz stonowanym, a jednocześnie żywym barwom.

Martha Jungwirth (ur. 1940)

Jedna z wielkich gesturalnych abstrakcjonistek naszych czasów, Martha Jungwirth rozwinęła instynktowny język wizualny pełen bezpośredniości i siły. Łącząc zgrabne znaki, wybuchowe formy i urzekające relacje kolorystyczne, tworzy energię, która sprawia, że jej obrazy wyglądają, jakby zostały namalowane zaledwie chwilę temu.

Bharti Kher (ur. 1969)

Ta artystka mieszkająca w New Delhi, urodzona w Wielkiej Brytanii, często używa bindis — kolorowych kropek noszonych przez hinduskie kobiety — jako medium w swoich złożonych abstrakcyjnych kompozycjach. Wykorzystuje je oraz inne codzienne znalezione materiały, by przemienić spotkania z prozą życia w okazje do poszukiwania czegoś mistycznego.

Dala Nasser (ur. 1990)

Ta libańska artystka stara się odkryć istotną treść i znaczenie zawarte w materiałach i procesach, zwłaszcza tych odnoszących się do społecznych i politycznych okoliczności naszych czasów. Jej praca na wystawie Surface Work wykonana jest z koców ratunkowych, pyłu marmurowego i płynnego lateksu.

Fiona Rae (ur. 1963)

Ta urodzona w Hongkongu, mieszkająca w Wielkiej Brytanii artystka rozwinęła wysoce osobliwą abstrakcyjną odmianę pop-surrealizmu. Jej mistrzostwo koloru i świetlistości prowadzi do powierzchni, które zdają się otwierać, wciągając wzrok w głąb, ku onirycznym światom organicznych form wirujących w iluzorycznej przestrzeni.

Zdjęcie główne: Surface Work - Widok instalacji, Victoria Miro Mayfair. Od lewej: Adriana Varejão - Azulejão (Księżyc), 2018; Howardena Pindell - Bez tytułu, 1971. Zdjęcie dzięki uprzejmości Victoria Miro Mayfair

Wszystkie obrazy użyte wyłącznie w celach ilustracyjnych

Autor: Phillip Barcio